فیلم هندی
ورود

تماشا و دانلود در این سایت کاملاً رایگان است. فقط کافی است وارد شوید و هیچ پرداختی لازم نیست.

دانلود اپلیکیشن اندروید تماشای راحت‌تر در گوشی دانلود اپ

دانلود فیلم هندی

دانلود فیلم هندی رایگان و بدون سانسور؛ دوبله فارسی بدون سانسور و زیرنویس چسبیده.

نویسنده: Vidhu Vinod Chopra

صفحه ۱ از ۱ — ۲ عنوان

فیلم زیرنویس

۲۰۰۷

IMDB ۶ ۴ هزار رأی مشاهده تریلر

Eklavya: The Royal Guard

اکلاویا: نگهبان سلطنتی

فیلم Eklavya: The Royal Guard به کارگردانی ویدو وینود چوپرا، یک درام روان‌شناسانه و فریبنده است که تلاش می‌کند حماسه‌های ادبی کلاسیک غرب را با قصه‌گویی هندی پیوند بزند. این فیلم با تکیه بر فضاسازی باشکوه، اجرای قدرتمند بازیگران به خصوص آمیتاب باچان، و پرداختن به مفاهیمی چون وفاداری، وظیفه و فساد اشرافیت، اثری به یادماندنی اما نه بدون نقص خلق کرده است. در ادامه به بررسی جنبه‌های مختلف این فیلم می‌پردازیم: بازیگری: درخشش در سایه اسطوره‌ها قدرت اصلی فیلم در اجرای بی‌نقص بازیگران باتجربه آن نهفته است: آمیتاب باچان (اکلاویا) : او در نقش یک محافظ ساکت، زخمی و در حال کوری، آنقدر باشکوه ظاهر می‌شود که فیلم را بر دوش می‌کشد. نگاه‌های نافذ و سکوت سنگین او بیش از دیالوگ‌ها حرف می‌زند. سانجی دات (پنالال چاوبر) : اگرچه نقش او کوتاه است، اما حضوری فراموش‌نشدنی دارد. او نقش یک افسر پلیس دالیت ( دارای پایین ترین طبقه اجتماعی) را بازی می‌کند که از طبقه خود آگاه است و در مقابل تکبر اشرافی می‌ایستد. دیالوگ معروف او در پاسخ به توهین طبقاتی پادشاه، یکی از برجسته‌ترین صحنه‌های فیلم است. سایر بازیگران : سیف علی خان و ویدیا بالان در نقش زوج جوان، بومان ایرانی در نقش پادشاه ضعیف و پارانوئید، و جکی شروف در نقش برادر ، همگی در حد قابل قبولی ظاهر شده‌اند و به عمق درام افزوده‌اند. فنی: شعر تصویری با ریتمی کند کارگردانی و فیلمبرداری : قوی‌ترین برگ برنده فیلم، جلوه‌های بصری خیره‌کننده آن است. فیلمبرداری در کاخ‌های واقعی راجستان انجام شده و تضاد زیبای دیوارهای کهنه و سنگی قلعه با درون‌های اشرافی و شمع‌فروز، فضایی خارق العاده و شاعرانه خلق کرده است. موسیقی : فیلم برخلاف معمول بالیوود تنها یک آهنگ دارد که به خوبی در فضای داستان جای گرفته و مزاحم پیشروی روایت نمی‌شود. نقطه ضعف : بزرگترین مشکل فیلم، سرعت پایین و کشش داستان در نیمه دوم است. منتقدان معتقدند فیلم‌نامه به اندازه کافی قوی نیست و شخصیت‌ها به خوبی پرداخته نشده‌اند، به طوری که مخاطب گاهی احساس می‌کند فیلم در حال کشیدن شدن است. نکات مثبت و منفی فیلم در یک نگاه کلی، نقاط قوت و ضعف “اکلاویا” را می‌توان به این صورت خلاصه کرد: نقاط قوت فضاسازی فوق‌العاده و فیلمبرداری چشمگیر. اجرای قدرتمند آمیتاب باچان و سانجی دات. دیالوگ‌های عمیق و بامعنا درباره طبقات اجتماعی و وظیفه. کوتاه بودن فیلم (۱۰۵ دقیقه) که از کشش بیش از حد جلوگیری می‌کند. نقاط ضعف ریتم کند و کشش داستان در نیمه دوم. فیلمنامه ضعیف‌تر از کارگردانی؛ عدم پرداخت کافی به شخصیت‌های فرعی. فضای بیش از حد گرفته و افسرده‌کننده که برای همه سلیقه‌ها مناسب نیست. جمع‌بندی نهایی اگر به دنبال یک فیلم روشنفکرانه، آرام و سرشار از نمادهای بصری و دیالوگ‌های اخلاقی هستید، تماشای “اکلاویا” را به شدت توصیه می‌کنم، به خصوص برای طرفداران بازی آمیتاب باچان. اما اگر مخاطب فیلم‌های پرتعلیق، اکشن و پرشتاب هستید، ریتم کند و ملودرام سنگین این فیلم ممکن است برایتان خسته‌کننده باشد. فیلم در زمان اکران خود در گیشه موفق نبود، اما در میان منتقدان جایگاه ویژه‌ای دارد و به عنوان یکی از آثار هنری و غیرتجاری بالیوود شناخته می‌شود .

فیلم دوبله

۲۰۰۵

IMDB ۷.۲ ۱۰ هزار رأی مشاهده تریلر

Parineeta

دختری چون فرشته

فیلم هندی Parineeta (پارینیتا – به‌ معنای زن متأهل )، ساخته‌ ی پرادیپ سرکار در سال ۲۰۰۵، یک اقتباس سینمایی از رمان بنگالی مشهور شرتچندرا چاتوپادیای (۱۹۱۴) است . این فیلم که با بازی درخشان ویدیا بالان در اولین حضور سینمایی‌ اش همراه است، به‌ خاطر فضاسازی بصری غنی و موسیقی ماندگارش همچنان به‌ عنوان یک شاهکار سینمای هند شناخته می‌شود، هرچند که نگاه امروزی به آن، لایه‌های مشکل‌ داری را در محتوایش آشکار می‌ کند. در ادامه، این فیلم را از جنبه‌ های مختلف هنری و محتوایی بررسی می‌ کنیم: نقاط قوت : چرا هنوز هم تماشایی است؟ شروع درخشان ویدیا بالان : اجرای ویدیا بالان در نقش لولیتا، نقطه ی عطف فیلم است. بازیگران باسابقه‌ ای مثل سیف علی خان و سانجی دات در کنار او قرار دارند اما بازی او آنقدر قدرتمند و طبیعی است که همه را تحت‌ الشعاع قرار می‌ دهد . او با نگاه‌ های عمیق و چهره‌ ای که سرشار از احساسات است، یک “قهرمان خاموش و مقتدر” زنانه را می‌ سازد . موسیقی فراموش‌ نشدنی شانتانو مویترا : موسیقی متن این فیلم توسط شانتانو مویترا ساخته شده و اشعار آن سرودهٔ سواناند است. ترانه‌هایی مثل “Piyu Bole”**، “Kaisi Paheli Zindagani” (با حضور ویژه ی رکا) و “Soona Man Ka Aangan” نه‌ تنها در زمان اکران بسیار محبوب شدند، بلکه پس از ۲۰ سال همچنان تازه و شنیدنی هستند. این موسیقی توانسته بر محدودیت‌ های زمانی غلبه کند و همچنان در لیست‌ های پخش امروزی جای داشته باشد . زیبایی‌ شناسی بصری و فضاسازی : فیلم از نظر بصری یک کلاسور نقاشی متحرک است. ناتاراجان سوبرامانیام، فیلمبردار فیلم، با استفاده از رنگ‌ های گرم و قهوه‌ ای مایل به قرمز، حس نوستالژیک و رویایی کلکته دهه ۶۰ را به تصویر کشیده است. از ترامواهای قدیمی و کوچه‌ های باریک گرفته تا عمارت‌ های استعماری، همه چیز با جزئیات دقیق و چشم‌ نوازی ساخته شده‌ اند . بازی خوب سایر بازیگران : سیف علی خان در نقش مردی با احساسات متضاد و آشفته عملکرد قابل قبولی دارد و سانجی دات هم در نقش یک مرد بالغ و فهمیده که در مقابل “پسربچگی” شکار قد علم می‌ کند، خوب ظاهر شده است . نقاط ضعف و چالش‌ برانگیز (از نگاه امروز) شخصیت سمی مذکر (قهرمان سمی) : بزرگترین چالش فیلم برای مخاطب امروز، شخصیت شکار است. او پر از شک، حسادت‌ های بیمارگونه و تصمیمات ناگهانی است که تماما ناشی از غرورش است. او به لولیتا شک می‌ کند، او را تحقیر می‌ کند و در اوج بی‌ احساسی، به جای صحبت کردن، به دیوار می‌ کوبد. در دنیای امروز که برقراری ارتباط سالم و مهارت‌ های عاطفی تأکید می‌ شود، چنین شخصیتی قطعا یک “رد فلگ” محسوب می‌ شود . کلیشه ی نجات زن توسط مرد دیگر : نقش سانجی دات (گیریش) در نگاه اول مثبت و حامی است، اما او هم در قالبی کاملا سنتی، به‌عنوان یک مرد مسن‌ تر و ثروتمند ظاهر می‌شود تا “مسئله” لولیتا را حل کند. این رویکرد که زن همواره نیاز به یک “سوپرمن” برای حل مشکلاتش دارد، امروزه یک الگوی کهنه و تکراری به نظر می‌رسد . پایان اغراق‌ آمیز و نمادین نزدیک به کلیشه : پایان فیلم که در آن شکار با کمک جمعیت شروع به شکستن دیوار می‌ کند، سکانسی است که در آن زمان اوج احساسات و درام بود اما امروزه ممکن است برای بسیاری از مخاطبان، مضحک یا غیرواقعی به نظر برسد. برخی منتقدان این سکانس را مانند یک “تبلیغ سیمان” توصیف کرده‌ اند و آن را بیش از حد نمایشی و دور از واقعیت می‌ دانند . منتقد معروف بنگالی، ریتوپرنو گوش، هرچند این فیلم را از نظر بصری زیبا توصیف کرد، اما به این اغراق دراماتیک نیز اشاره داشته است . زبان و دیالوگ‌ های توهین‌ آمیز : در فیلم، شخصیت پدر شکار از کلماتی بسیار رکیک و توهین‌ آمیز مانند “فاحشه” برای لولیتا و حتی “نعنا” (که در بافت داستان توهین به مردانگی است) برای پسر خود استفاده می‌ کند. در حالی که این دیالوگ‌ ها برای نمایش زشتی شخصیت او نوشته شده‌ اند، تماشای آنها از منظر حساسیت‌ های امروزی به بحث‌ های مربوط به جنسیت و کلیشه‌ های جنسیتی، سخت و آزاردهنده است . جمع‌ب ندی و نمره زن متاهل یک فیلم متناقض است؛ از یک سو یک اثر هنری ناب از نظر تصویر، موسیقی و بازیگری است که تأثیری عمیق بر سینمای هند گذاشت و پلی میان ادبیات کلاسیک و سینمای عامه‌ پسند زد. از سوی دیگر، روایت آن به شدت وابسته به کلیشه‌ های کهنه‌ ی مردسالارانه و احساسات اغراق‌ آمیزی است که با استانداردهای قصه‌ گویی امروز همخوانی ندارد. تماشای آن مثل نگاه کردن به یک آلبوم عکس قدیمی و زیبای خانوادگی است؛ پر از لحظات قشنگ اما همراه با نکاتی که باعث می‌ شود کمی اخم کنید. به طور خلاصه : اگر به دنبال یک درام عاشقانه با موسیقی فوق‌ العاده و سینماتوگرافی چشمگیر هستید، حتما آن را ببینید. اما اگر با شخصیت‌ های سمی و کلیشه‌های کهن ه‌ی نجات‌ بخشی مشکل دارید، بهتر است با دیدی انتقادی به سراغش بروید .