برای پخش وارد شوید
۲۰۰۷
دانلود فیلم هندی ماه گمشده ۲۰۰۷
Khoya Khoya Chand
-
کیفیت
۴۸۰ ۷۲۰ ۱۰۸۰
- زمان ۱۳۱ دقیقه
- ژانر
- کارگردان
-
کشور
هند
- نویسنده
- ستارگان
فیلم Khoya Khoya Chand ساخته سال ۲۰۰۷ به کارگردانی سودیر میشرا ، یک درام عاشقانه هندی با حال وهوای نوستالژیک است. این فیلم به جای روایت داستانی تودار و پیچیده، یک سفرنامه عاشقانه در دوران طلایی سینمای هند (دهه ۵۰ و ۶۰) است و فضای پشت صحنه آن دوران را با جزییات به تصویر میکشد. در ادامه یک بررسی کامل از جنبههای مختلف فیلم داریم: تحلیل و بررسی نقدها جنبههای مثبت بازآفرینی یک دوره طلایی (باورپذیری بالا) : قویترین برگ برنده فیلم، طراحی صحنه و لباس های آن است. نقدهای متعددی به این موضوع اشاره کردهاند که فیلم در بازسازی دهه ۵۰ و ۶۰ بسیار دقیق عمل کرده است. از راکتهای چوبی بدمینتون و ماشینهای کلاسیک گرفته تا دکور استودیوهای فیلمسازی و حتی صدای زنگ تلفنها، همه به شکلی وسواسبرانگیز طراحی شدهاند تا مخاطب را به آن دوران ببرد. موسیقی متن (نوستالژی و جاز) : موسیقی فیلم توسط شانتانومویترا ساخته شده و نقدهای مثبتی دریافت کرده است. آهنگ “Khoya Khoya Chand” که با الهام از سبک جاز و موسیقی دهه ۵۰ ساخته شده، بسیار مورد تحسین قرار گرفته است. این موسیقی نه تنها حال وهوای آن دوران را تداعی میکند، بلکه شنیدن آن به صورت مجزا نیز لذتبخش است. بازی بازیگران (به جز نقشهای اول) : راجات کاپور در نقش بازیگر مغرور و خودخواه بسیار درخشان ظاهر شده و شخصیت منفی فیلم را به خوبی پرداخته است. وینای پاتاک و سونیا جهان نیز در نقشهای مکمل، عملکرد قابل قبولی ارائه دادهاند. نقدهای وارد بر فیلم افت شدید در نیمه دوم : بارزترین نقد تقریبا تمام منتقدان به این فیلم، کند شدن ملالآور و ازهمپاشیدگی روایت در نیمه دوم است. بسیاری معتقدند فیلم نیمه اول جذابی دارد، اما در نیمه دوم، داستان کشش خود را از دست میدهد و مخاطب دیگر به سرنوشت شخصیتها اهمیت نمیدهد. بازی ضعیف بازیگران اصلی : برخلاف بازیگران مکمل، از بازی شینی آهوجا و سوها علی خان (بازیگر نقش اول) انتقاد شده است. منتقدان معتقدند شینی آهوجا در نقش نویسندهای درونگرا و عذابدیده ، بیش از اندازه خشک و بیاحساس عمل کرده و سوها علی خان نیز برای ایفای نقش یک زن جاهطلب و رنجکشیده آن دوران، فاقد عمق و تجربه کافی بوده است. فیلمنامه ضعیف و ایدههای تکراری : اگرچه فضاسازی فیلم عالی است، اما داستان آن “نازک” و “کلیشهای” ارزیابی شده است. فیلم سعی دارد به زندگی افسانههایی مانند “گورو دات” و “وحیده رحمان” ارجاع دهد، اما این ارجاعات را در قالبی سطحی و بدون ایجاد همذاتپنداری عاطفی با مخاطب روایت میکند. برخی منتقدان فیلم را به دلیل سکانسهای بیهدف و دیالوگهای تکراری، به یک مستند خستهکننده شبیه دانستهاند. آیا این فیلم برای شما مناسب است؟ اگر این دسته از مخاطبان هستید، تماشای آن را پیشنهاد میکنیم: به تاریخ سینما و فضای پشت صحنه فیلمسازی کلاسیک هندی علاقه دارید. از فیلمهایی با موسیقی متن خوب و فضاسازی بصری قوی لذت میبرید. طرفدار فیلمهای آرام و هنری با حال وهوای شاعرانه هستید. جمعبندی نهایی ماه گمشده فیلمی است که بیشتر از آنکه یک “داستان” باشد، یک “حال وهوا” است. سودیر میشرا در بازسازی ظاهری دوران طلایی سینمای هند موفق عمل کرده، اما در روایت احساسی و جذاب یک ماجرای عاشقانه، چندان موفق نبوده است. این فیلم یک “تکه طلایی ناقص” است: نیمه اول به لطف فضاسازی اش میدرخشد، اما نیمه دوم به دلیل ضعف فیلمنامه و بازیها، تماشاگر را خسته میکند. اگر به تاریخ سینما علاقه دارید، تماشای آن خالی از لطف نیست، اما اگر منتظر یک شاهکار روایی هستید، شاید دچار دلسردی شوید .
دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده.